Katarzyna Kozyra, studentka pracowni Grzegorza Kowalskiego Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, wystawiła swoją dyplomową pracę Piramida zwierząt. Dzieło, inspirowane bajką braci Grimm, składało się z ustawionych na sobie wypchanych zwierząt: konia, psa, kota i koguta oraz filmu, przedstawiającego proces uśmiercania konia. Adam Myjak zwołał nadzwyczajną Radę Wydziału, a urzędnicy departamentu edukacji kulturalnej w Ministerstwie Kultury i Sztuki zasugerowali mu, by określił „zasady wolności ekspresji artystycznej" (...) Kozyra stała się ucieleśnieniem amoralności sztuki współczesnej, a sama sztuka dostała na cenzurowane. Oprócz licznych głosów oburzenia dobiegających z mediów, symptomatyczna była reakcja Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, które protestowało przeciwko pokazaniu rzeźby i towarzyszącego jej filmu. Przy okazji gdańskiej wystawy w 1999 r. Towarzystwo pikietowało przed galerią i wezwało policję, która jednak nie interweniowała. Sekretarz Zarządu Głównego TOZ złożył zawiadomienie do prokuratury o popełnieniu przestępstwa (z powołaniem na ustawę o ochronie zwierząt z 1997 r. i uzasadnieniem, że „pokazywanie śmierci konia jest niehumanitarne i uwłacza jego godności" i że film „może być lekcją instruktażową dla satanistów").

Kozyra w momencie wystawy w Łaźni nie była właścicielką „Piramidy zwierząt” (praca znajdowała się wtedy w kolekcji Zachęty), dlatego za udostępnianie pracy pozwano dyrektorkę Łaźni Anetę Szyłak. Prokurator oddalił pozew, ale policja i Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami skierowali wówczas sprawę przeciwko Szyłak do Kolegium d/s Wykroczen. Jak pisze Aneta Szyłak w liście do Indeksu 73: „linią obrony było to, że pokazywanie tej pracy raczej zniechęca, niż zachęca [do zabijania zwierząt – przyp. Indeksu 73] poprzez pokazywanie procesu, o którego istnieniu nie chcemy wiedzieć, a działania TOnZ to hipokryzja, bo np. nie są w stanie walczyć z rzeźniami, koncernami produkującymi żywność. Udowodniłam także poprzez świadka – weterynarza niegdyś pracującego w rzeźni - że koń zginąłby w rzeźni znacznie straszniejsza śmiercią, niż uśpienie kroplówką i w kontekście tego, że Kozyra wykupiła konia z rzeźni i uśpiła go, to raczej akt humanitaryzmu niż dręczenie. Kolegium się przychyliło do naszej opinii i sprawę wygraliśmy. Ale oczywiście wyrok ten nie miał wpływu na to, jak sprawę programu Łaźni widzieli lokalni politycy i po pewnym czasie, w bardziej sprzyjających temu okolicznościach, udało się mnie odwołać.”.